Dreigende uitzetting naar oorlogsgebied Burundi

Dinsdag staat de gedwongen uitzetting gepland van de 46-jarige Burundees Samson. Hij woont al dertien jaar in Nederland, spreekt heel goed Nederlands, had hier eerder een vluchtelingenstatus en werkte als electromonteur. Hij vreest voor detentie en geweld bij terugkeer. Maandagochtend is er een demonstratie in Den Haag tegen deze en andere gedwongen uitzettingen naar Burundi.

In 2006 verliep zijn asielstatus, Burundi zou weer veilig zijn. Samson raakte toen werk en woonruimte kwijt, hij werkte als electromonteur bij bekende bedrijven en instellingen. Hij is in Nederland gebleven omdat hij voor een ernstig zieke vriend wilde zorgen, tot aan diens sterven. Daarna, in 2014, kwam hij als dakloze naar Utrecht, via STIL kreeg hij medische zorg, eten en nachtopvang. Later kreeg hij een kamer van een collega-organisatie.

Hij wilde toen zelf terugkeren naar Burundi, ondermeer omdat hij hier geen juridisch perspectief had en geen leven kon opbouwen. Maar hij wilde eerst de verkiezingen in Burundi afwachten om te kijken of het rustig zou blijven. Dat bleek niet het geval. Omdat het geweld oplaaide, besloot hij de terugkeer uit te stellen. Maar intussen werd hij aangehouden en omdat hij geen verblijfsvergunning heeft, opgesloten in vreemdelingenbewaring.

Hij zat eerder in Kamp Zeist en zit nu, in afwachting van uitzetting, in het detentiecentrum Rotterdam. Hij zal dinsdagavond op het vliegtuig worden gezet met een EU-staat, een reisdocument dat niet door zijn ambassade maar door de EU verstrekt is.

Hij belde net op: “ik ben bang. Dit is echt belachelijk wat ze doen. Ik zou zo teruggaan als het rustig was, geen probleem. Voor mij is Nederland niet het paradijs”. Maar nu is er veel geweld en denkt hij dat hij niet veilig is. Hij zal zeker bij aankomst twee weken vastgezet worden. Daar vreest hij marteling omdat hij ook eerder al beschuldigd werd van steun aan de oppositie. Hij zegt dat hij niemand daar heeft, familie en vrienden zijn gevlucht (ook recentelijk weer) naar Uganda, Rwanda en Congo. Hij denkt zelf dat hij, als het mogelijk is, als hij vrij zal kunnen komen, ook naar een buurland zal moeten zien te vluchten.

Demonstratie maandag 10.30 Den Haag

Er zal een demonstratie plaatsvinden maandag, vertrek 10.30 Stationsplein Den Haag. Tegen gedwongen uitzettingen naar Burundi. Er zouden inmiddels door de SP Kamervragen gesteld zijn.

Zie persbericht van een kennis van hem in de bijlage. Persbericht Samson Burundi

 

Zie ook een recente uitzending van Nieuwsuur over Burundi:

http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2103655-burundi-geteisterd-door-aanhoudend-geweld.html

 

 

Advertenties

Zelfs met verblijfsvergunning verstrikt in de asielbureaucratie

In ons jaarverslag van 2014 (p.13) was het verhaal van Jeanne te lezen, die na 12 jaar alsnog haar asielvergunning kreeg. In de laatste nieuwsbrief stond het bericht dat Jeanne, opnieuw 1,5 jaar verder, eindelijk herenigd is met haar dochter. Haar zoon mag niet naar Nederland komen omdat hij inmiddels meerderjarig is (ook al was hij ten tijde van haar oorspronkelijke asiel, op precies dezelfde gronden als haar 12 jaar later alsnog ingewilligde asielaanvraag, wel minderjarig).

Moeder en dochter moesten zich direct na aankomst melden in het AZC in Veenhuizen, waar al het papierwerk in orde gemaakt zou worden. Dit zou enkele dagen duren. Inmiddels zijn we 2 weken verder en zijn ze nog steeds in Veenhuizen. Het ziet er niet naar uit dat ze op korte termijn naar hun eigen huis mogen gaan.

Inderdaad, Jeanne heeft al meer dan een jaar een tweekamer appartement in Arnhem. Een appartement waar ze een enorm bedrag aan huur voor betaalt. Maar omdat deze woning wellicht te klein kan worden bevonden door de gemeente, moeten ze in Veenhuizen wachten totdat de gemeente een beslissing heeft genomen. Mocht de gemeente besluiten dat de woning inderdaad te klein is voor twee mensen, dan moeten moeder en dochter voor onbepaalde tijd naar een ander AZC om daar te wachten tot er een nieuwe woning vrij komt. Op dit moment delen moeder en dochter een kleine kamer met vier andere mensen, waar ze geen enkele privacy hebben. Ze moeten 2x per dag op verplichte tijden gezamenlijk eten en mogen zelfs het terrein niet verlaten. Als ze toch zouden besluiten om deze periode af te wachten in hun eigen huis, zou dochter haar verzekering én financiële toelage verliezen. Bovendien, zo werd door het COA gedreigd, zou mevrouw haar huis helemaal kwijt kunnen raken.

De overheid klaagt steen en been over een gebrek aan opvangplekken, terwijl een moeder en dochter met beide een verblijfsvergunning én een eigen huis verplicht in een AZC moeten blijven omdat dit huis misschien niet aan alle ideale voorwaarden zou voldoen. Het feit dat een AZC alles behalve ideaal is, daar gaat diezelfde overheid dan voor het gemak maar aan voorbij.